familiesnel
Wat er allemaal aan vooraf ging...

Na ruim een jaar met vele ziekenhuis controles weten we nu eindelijk waar we aan toe zijn. Een kindje van ons samen via de natuurlijke weg is niet mogelijk. We maken de keus om voor IVF-ICSI  te gaan.

Vrijdag 17 januari 2003, vanmorgen vroeg zijn we door de IVF arts gebeld met de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek die voor de zekerheid bij Edwin is afgenomen. Alles is goed!! We kunnen nu echt blij zijn want nu staat er niets meer in de weg om samen een kindje te kunnen krijgen dmv ICSI. We staan op de wachtlijst, officieel sinds 1 oktober, en de verwachting is dat we rond februari/maart de oproep kunnen verwachten.

Vrijdag 14 februari, Valentijnsdag. De laatste weken wordt het wachten me teveel en ook Edwin is daar de dupe van. We besluiten om lekker een weekendje weg te boeken om even weer wat rust te krijgen. Dan valt de post op de deurmat en pas later zie ik de enveloppe van het UMC ertussen zitten, in één ruk is hij open.....de oproep is binnen! Ik sta helemaal te trillen, eindelijk echt de kans op een zwangerschap en op een kindje!

Woensdag 26 februari, zenuwachtig en dat terwijl we alleen maar voor een informatie gesprek naar de poli gaan. Alles is duidelijk en we horen dat er gestreefd wordt naar een punctiedatum van 6 mei.

Maandag 3 maart, vandaag kennen we elkaar 3 jaar. Afgelopen weekend zijn we lekker weggeweest, toch stond het weekend in het teken van zwangerschap want ik ben nog steeds niet ongesteld terwijl ik dat uiterlijk vrijdag had moeten zijn. Geen buikpijn en vaak plassen. Alles is nu klaar voor ICSI en dan krijg je dit....Edwin is werken en testen durf ik niet, bang voor een teleurstelling. Hoe kan dat nou, we kunnen echt niet spontaan zwanger worden.

Donderdag 13 maart, Nee hoor niet zwanger, was ook wel te mooi geweest. Inmiddels is officieel onze eerste ICSI begonnen en ben ik nu al ruim een week verplicht aan de pil. Alles komt nu wel heel dichtbij. Het verlangen naar een kindje wordt nu steeds sterker dat ik bang ben om te verliezen, om niet 1 maar alle 3 de pogingen te zien mislukken.

Dinsdag 25 maart, vandaag is Edwin jarig. Weer zonder kleintje op het bed die je 's morgens een natte zoen geeft om je te feliciteren. Vorige week kwamen Bon en Moh ons vertellen dat ze hun eerste kindje verwachten. Ik ben heel blij voor ze dat het traject wat wij moeten volgen hun bespaard blijft maar het blijft best moeilijk. Het is en blijft je jongere zusje die je ineens 'voorgaat'. Ook pap en mam vinden het moeilijk, het is ook zo dubbel. Allemaal proberen we open te zijn maar hoeveel ze ook hun best doen, de pijn die wij voelen kunnen zij nooit voelen. En ik zal ze dat ook nooit kwalijk nemen. Ben van de week bij een goede vriendin geweest en samen hebben we lekker even zitten huilen. Zij kent die pijn en nu is ze 'zomaar' zwanger van haar 2e kindje. Daar moet ik me aan vasthouden zei ze, hoop mag ik nooit verliezen maar dat is op sommige momenten zo ontzettend moeilijk.

Dinsdag 1 april, vandaag is het april geworden. Deze maand gaat het dan allemaal beginnen. Volgens mij weet Edwin nog niet half hoe gespannen, nerveus en angstig ik ben, ik kan het niet eens bij mijzelf goed peilen. Arme jongen, maar wat hou ik toch veel van hem! Hij is het sterkst op dit moment en sleept mij er echt doorheen. Edwin gaat er ook steeds meer mee bezig zijn, hij vindt het erg spannend worden vooral omdat we over twee maanden best eens zwanger zouden kunnen zijn.... Ik ben daar helemaal niet mee bezig, veel meer juist met de start van de hormonen, aantal eicellen, de punctie en of we wel bevruchte eicellen zullen hebben daarna. Er zijn nog zoveel stappen te gaan voor we eventueel aan een zwangerschapstest kunnen gaan denken.

Vrijdag 11 april, gisteren heeft Edwin de 1e Lucrin injectie weer gezet. We gaan er nu helemaal voor!

Woensdag 23 april, we zijn alweer 14 dagen op dreef met het spuiten. Edwin spuit mij altijd, zo hebben we nog meer het gevoel dat we alles samen doen. De bijwerkingen laten zich weer zien, ik ben erg moe en heb regelmatig last van hartkloppingen daar komt dan ook nog eens de spanning van deze behandeling bij...Het valt me best zwaar en Edwin blijft zo lief voor me, maar juist zijn lieve gedrag maakt me nog emotioneler.  De uitgangsecho van vanmorgen zag er goed uit en vanaf morgen gaan we GonalF erbij spuiten. We krijgen ook zoveel lieve kaartjes, telefoontjes en e-mail allemaal mensen die zo ontzettend meeleven, het is zo geweldig.

Donderdag 1 mei, vanmorgen onze eerste controle echo na 8 dagen GonalF. 8 follikels groeien mooi door maar zijn nog te klein.

Zaterdag 3 mei, weer voor echo controle geweest en de follikels zijn nu allemaal wel aardig groot, zo rond de 22 millimeter ieder. De verpleegkundige belt 's middags om te laten weten dat de punctiedatum is ingepland; maandag 5 mei. Vanaf dat moment ging er een knopje om bij mij. Paniek in de tent, ik durf gewoon niet! Pap belt ons onverwacht op om te vragen of we meegaan een hapje eten en als we terugkomen is het al bijna 23 uur, tijd voor de Profasi injectie. Weer tranen daarna want nu is er niets anders meer dan de punctie maandagmorgen.

Maandag 5 mei, om 9.45 uur zijn we al op het IVF-lab voor de sperma inlevering. Nu wachten tot half 11 voor de punctie, ik ben reuze gespannen en dan loopt het allemaal ook nog eens uit. Toen we eenmaal geroepen werden zag de arts meteen al dat ik super gespannen was, ik wist amper mijn geboortedatum meer! Gelukkig stelt ze voor om mij iets kalmerends te geven en ik vind het allemaal best. Ik krijg Dormicum gespoten en voel me ontspannen. Het aanprikken rechts viel wel mee maar aan de linkerkant was het erg pijnlijk, ik heb Edwin zijn hand vast maar vergeet er gewoon in te knijpen. Die lieverd heeft het ook moeilijk want hij kan niet meer voor me doen dan er voor mij te zijn, en dat is hij zeker! Als bonus krijg ik ook nog een nabloeding maar het kon mij weinig schelen, ik had de punctie tenminste gehad. Ik mag me aankleden en in de andere kamer uitrusten, we krijgen de uitslag. 5 eicellen zijn er gevonden.

Donderdag 8 mei, ochtend: eindelijk donderdag en we worden gebeld door het IVF-lab. 4 eicellen waren geschikt voor bevruchting en ze zijn allemaal bevrucht!!! Ik bel Edwin en moet spontaan huilen van blijdschap, 's middag kunnen we ze gaan halen.

Donderdag 8 mei, middag: het is heel raar om naar het ziekenhuis te rijden en te weten dat je heel bijzonders gaat krijgen, twee bevruchte eicellen, twee ieniemienie mensjes! Als we naar buiten lopen is het begonnen, de vreselijke wachtweken.

Zaterdag 10 mei, pap en mam brengen we naar schiphol en dat was best moeilijk. Als ze terugkomen van vakantie weten wij of deze ICSI poging gelukt is.

Zondag 11 mei, nog steeds erg moe, buikpijn en dizzy. Tussen de middag moet ik echt rusten. Ik ben steeds aan het denken 'hoeveel cellig zijn jullie nu' en 'zoeken jullie al een warm plekje?'

Maandag 12 mei, contact gehad met de IVF-verpleegkundige. Ik wil wel werken maar het gaat gewoon niet. Zolang de buikpijn niet erger wordt hoef ik niet langs te komen, het zal nog van de punctie en nabloeding zijn zegt ze en ze denkt dat het over een paar dagen wel beter zal gaan.

Maandag 19 mei, zover zijn we nog nooit gekomen (wachtdag 14). Het lijkt er niet op dat er een menstruatie aan zit te komen, oh wat is dit slopend zeg! Nog maar 4 nachtjes afwachten....

Dinsdag 20 mei, ineens heel veel buikpijn en het gevoel dat ik flauwval. Als het wegzakt ben ik enorm misselijk en dat gaat niet weg....

Woensdag 21 mei, we nemen een besluit. Vrijdag mogen we een zwangerschapstest doen maar als ik vandaag niet ongesteld word testen we morgen. Edwin is dan lekker vrij.