familiesnel
De wens voor een 3e kindje

Op 25 september 2005 belt mama door dat we post hebben van het UMC. We moeten op 14 oktober op de poli zijn voor het plannings gesprek.

14 oktober zijn we op de poli en we krijgen ons schema te horen, de punctie staat gepland op 7 december! Dat is al heel snel, gelukkig eerst nog met de kids naar Disney denk ik nog.Ik moet 12 november beginnen met de Lucrin en op 26 nov ga ik daar GonalF bij spuiten. We besluiten om het maar aan een paar mensen te vertellen.

12 november; we starten weer met het spuiten van de Lucrin en na 2 dagen voel ik de hartkloppingen alweer komen. Het is net als de vorige keer en alles overvalt me toch heel erg ook al weet ik waar ik het voor doe, wat me te wachten en hoe lang het allemaal gaat duren. Het valt me zwaar.

26 november; begonnen met de GonalF. Nu ga ik weer een cyclus opbouwen, de afgelopen week zijn de hartkloppingen weggezakt en begon ik me al beter te voelen alleen komt de punctie datum steeds dichterbij en dat bevalt me helemaal niet. Ik zie er als een berg tegenop en voel al steeds paniek aanvallen komen.

3 december; echo gehad en die viel enorm tegen. Rechts groeien 2 eicellen en links vooral kleintjes. Een duidelijke oorzaak kunnen ze niet geven wel moet ik evt bij een volgende poging meer hormonen gaan spuiten. Maandag of dinsdag punctie, toch weer korter gestimuleerd dan 2,5 jaar geleden.

4 december; Edwin spuit om 23 uur na wat protest de Pregnyl. Wat blijft het toch een rot prik en dan mag ik die nog 3 x om de dag gaan krijgen. Ik ben heel nerveus weer voor de punctie en keer me in mijzelf. De kids geven veel afleiding maar de avonden zijn moeilijker.

6 december; om 10 uur hebben we de punctie en zowaar op tijd worden we geroepen. Edwin geeft maar antwoord op alle vragen want ik weet ze niet zo goed. De dokter besluit om mij gelijk maar de Dormicum te geven zodat ik was kalmer wordt. Er is toch nog 1 eicel mee gegroeid! Het resultaat van de punctie was dan ook 3 eicellen, vanmiddag horen we of het zaad ook goed genoeg is want de kwaliteit was niet zo best hoorden we. Edwin vindt het erg moeilijk allemaal terwijl er bij mij nu na de punctie een grote last weg valt. Vrijdag krijgen we te horen of er bevruchtingen zijn en dan hebben we ip zaterdag de terugplaatsing van een zo gewenste embryo!

9 december; Al vroeg worden we gebeld door het laboratorium. Van de 3 eicellen zijn er 2 bevrucht en die delen goed door! Morgen is om 13.40 uur de terugplaatsing van 1 van de twee.

10 december; Pas al we opgeroepen worden vind ik het ineens spannend worden terwijl Edwin de hele dag al de kriebels heeft. Precies op tijd mogen we naar binnen en we hebben dezelfde arts als bij de punctie. We krijgen een top embryo terug en de andere is achter gebleven in celdeling en kan daarom ook niet ingevroren worden. als we naar buiten lopen zeggen we weer tegen elkaar dat het net is als bij Marijn en Nienke. Het voelt goed en nu maar heel hard hopen dat we net zoveel geluk hebben als onze allereerste keer!

15 december; Pfff het wordt nu wel zwaar. We hebben nu 10 wachtdagen gehad.... Ik heb nog regelmatig buikpijn, is dat goed of niet???

18 december; Ik heb bloedverlies al lijkt het oud bloed. Weg is alle hoop maar buikpijn heb ik niet. We zijn enorm verdrietig en het is een domper op een afsluiting van een heerlijk weekend samen weg. (wachtdag 12)

22 december; Omdat mijn bloedverlies minimaal is geweest en ik nog buikpijn hou en zo misselijk ben heb ik nog eens met de poli ivf gebeld en de verpleegkundige vond aan mijn verhaal te horen dat ik niet een echt menstruatie heb gehad en dat als er verder niks veranderd ik het weekend alsnog moet testen. Verder als de buikklachten toenemen moet ik weer contact opnemen met ze. Het gekke is dat alles behalve het bloedverlies hetzelfde voelt als bij de zwangerschap van Marijn en Nienke en daardoor zijn we nu wel flink in de war. Vandaag dan wachtdag 16 en we konden ons niet bedwingen en hebben vanmiddag getest toen ik wakker werd na mijn nachtdienst. Helaas negatief. Tja en nu? Gewoon niet zwanger en was het bloedverlies toch mijn menstruatie of heb ik te vroeg getest?

We wachten nog maar even af tot in het weekend, dan is het ook kerstmis wat kan dit toch allemaal weer raar lopen.

27 december; Vanmorgen op een holletje naar het UMC geweest. We hadden zaterdag en vanmorgen een negatieve zwangerschapstest maar wel ben ik enorm misselijk nog steeds. De buikpijn is weg gelukkig maar ik heb verder geen bloedverlies meer gehad. Uit voorzorg hebben we nu HCG laten prikken, naar verwachting is deze negatief en is het bloedverlies wat ik heb gehad blijkbaar voldoende geweest. Mocht de waarde erg laag zijn dan moeten we er vanuit gaan dat de zwangerschap zeer wrs alsnog niet goed zit. Vanmiddag worden we gebeld en dan weten we eindelijk waar we aan toe zijn hoop ik.

De uitslag was inderdaad negatief, blijkbaar is het bloedverlies wat ik had voldoende geweest. We laten het nog eens bezinken allemaal, 6 januari hebben we een nagesprek op de poli.

Het nagesprek op de poli gaf niet veel nieuwe dingen. Mogelijk is een volgende menstruatie veel heftiger.

We wilden graag weer snel beginnen met de 2e poging en dat kon ook. Bij de nieuwe poging ga ik wel iets meer GonalF spuiten om zo te zorgen dat meerdere eicellen door gaan groeien.

Eind januari beginnen met de Lucrin en dan ip de nieuwe punctie rond Valentijnsdag! De dag dat we 3 jaar geleden de post kregen dat we mochten beginnen met de allereerste ICSI waarvan we allemaal het resultaat op deze website kunnen zien.

11 februari; Vanmorgen hebben we de eerste echo gehad na 3 weken Lucrin en 8 dagen GonalF. Best heel spannend want bij de vorige ICSI viel alles zo enorm tegen. ik was eerder uit mijn nachtdienst naar huis gegaan zodat Edwin met mij mee kon naar de poli. Ik ben al een paar dagen misselijk en duizelig en ook heb ik veel last van mijn buik en we vroegen ons al meteen af of dat beetje meer hormonen wat ik nu krijg zoveel meer resultaat zou geven.

De echo was duidelijk genoeg, zo op het oog telden we samen met de arts 18 eicellen!! Geen wonder dat ik me zo opgeblazen voel en dat ik last heb van die bijwerkingen. Moest bloed laten prikken om te beoordelen of ik geen overstimulatie aan het ontwikkelen was maar gelukkig bleken mijn waardes daar te laag voor.

Dinsdag hebben we de punctie waar ik nu dus weer enorm tegenaan hik. De vorige punctie viel wel mee maar dat waren uiteindelijk 3 eicellen, nu hebben we er dus minimaal 6x zo veel....

Maar de punctie is wel op Valentijnsdag, dat was iets waar ik zo op hoopte.

14 februari; Pfff we hebben de punctie weer gehad en hij was erg pijnlijk zoals verwacht want de meeste eicellen zaten aan de linkerkant en die vind ik het meest gevoelig. De arts die de punctie deed hebben we tot nu toe steeds gehad voor de punctie en wist van mijn zenuwen af en besloot maar om een dubbele dosis Dormicum te geven en ik was daarna ook gelijk van de wereld geloof ik. Edwin zegt dat ze na de punctie aan de rechter kant nog gecatheteriseerd hebben, ik weet er niet veel meer van en daarna hebben ze de linkerkant gepuncteerd. Het resultaat was 7 goede eicellen, dat viel opzich wel tegen, in die zin dat we allemaal wel meer eicellen hadden verwacht.

Omdat ik grote kans heb op een overstimulatie moet ik kalm aan doen en veel drinken. Mag niet werken de komende dagen maar met de buikpijn die ik nu nog heb zou ik dat ook niet redden. Ik moet nu ipv Pregnyl Progestan capsules gaan gebruiken en dan worden we vrijdagmorgen gebeld of er bevruchtingen zijn opgetreden. Spannend want dan zouden we zaterdag de terugplaatsing hebben.

17 februari; Vanmorgen vroeg werden we al gebeld door het ICSI lab dat er 3 embryo's zijn ontstaan en dat we morgen een terugplaatsing hebben! We zijn erg blij met het bericht maar aan de andere kant viel de uitslag ook wel een beetje tegen. Als je kijkt dat ik zoveel follikels had dan hadden we toch gehoopt op meerdere eicellen en dus meerdere embryo's. Maar 1 hebben we er maar nodig en als die maar super goed is telt de rest niet eens meer. Dat ze ze misschien in kunnen vriezen is toch al iets waar we niet van uit gaan. Op naar morgen en daarna die vreselijke wachtweken....

24 februari; Vandaag wachtdag 10 en de spannende dagen komen er weer aan. Ik voel een hele zware onderbuik steeds, komt nu mijn menstruatie weer of niet? De vorige keer ging het mis op dag 12 en van de allereerste poging kan ik me het gevoel niet meer zo goed herinneren. We hebben uiteindelijk 1 goede embryo terug gekregen en de rest was allemaal niet goed genoeg voor invriezen, dat vonden we wel heel jammer want met zoveel eicellen verwacht je toch wel meer resultaten. Ik heb de eerste week heel rustig aan moeten doen maar ik kon ook niet zoveel. Vanwege de grote hoeveelheid follikels, het vocht wat ik vast hield en de buikpijn die ik had bleek ik toch overstimulatie klachten te hebben. Pas na 8-9 dagen na de punctie merk ik dat het beter gaat maar ik ben nog zo ontzettend moe en duizelig steeds. Edwin zei me gisteren dat hij wel wist dat ik nu zwanger was, dat zag en merkte hij aan me....

Ohhh gek word je ervan want we mogen nog lang niet testen. Deze week gaat heel lang duren voor mijn gevoel. Oh ik hoop zo dat het nu allemaal gelukt is en dat we kunnen genieten van een nieuw komend kindje!

27 februari; Vandaag wachtdag 13 overleeft en het is reuze spannend want het is nu echt erop of eronder.

Ik heb zaterdag Edwin naar de benzinepomp gestuurd voor chocolade want ik MOEST het hebben anders overleefde ik het niet en ik wil al een week een Bossche Bol maar die schijn ik ook niet te krijgen. We zijn nu gestopt met de Progestan en dat is al een hele mooie opluchting, wat een troep blijft dat zeg. En nu is wel steeds mijn steekplekje links aanwezig maar die zat er ook toen ik wel zwanger bleek te zijn bij de allereerste ICSI 3 jaar geleden. Zaterdag mogen we officieel pas testen maar of ik dat ga redden als het zo goed blijft gaan?

1 maart; Wachtdag 15. Weg is alle hoop, ik ben net wezen plassen en er was enorm veel bloed. ICSI 2 is mislukt. Wat realiseer ik me nu weer wat we voor een geluk hebben gehad met onze tweeling. Nog wel bij de allereerste poging ook!

Ik voel me nu echt beroerd. Gisteren nog naar het ziekenhuis geweest ivm koorts en buikpijn. Ik dacht aan een blaasontsteking maar dat was het niet. Misschien toch al een beginnend fout gaan? Ze hebben bloed geprikt en een echo gemaakt en daarop was het baarmoederslijmvlies nog mooi dik. Ik snap er allemaal niks van.....

13 maart; We zijn alweer een poosje verder maar deze 2 weken zijn gevuld geweest met griep van de kinderen en mijzelf. Tijd om het mislukken van deze ICSI te verwerken is er nog niet echt geweest en dat merken we allebei goed. Heel langzaam krijgen we het gevoel dat ook de laatste poging straks niet zou gaan lukken. Waarom nou?

Op zich mogen we heel erg blij zijn met onze 2 gezonde pukken en dat zijn we ook maar het verlangen voor een derde kindje is toch wel groter dan we dachten. Dat ik nu nog niet zwanger ben komt best heel hard aan. het is goed dat we nu een tijdje een poging wagen, pas na de zomer vakantie willen we aan de laatste poging beginnen. Nu eerst weer tijd voor het gezin en het bijkomen van de hormonen en teleurstellingen.

Tegelijkertijd worden er overal om ons heen baby's geboren van mensen die we goed kennen, wat een dobber is dit wel.

6 april; Na even een aantal weken van rust hadden we vandaag ons nagesprek op de poli. Goed dat we geweest zijn want het bleek helemaal niet zo te zijn dat er maar 1 goede embryo was, het waren er 3 maar deze was wel de beste en toch weer een top- embryo. Er is geen verklaring waarom ik niet zwanger ben geworden, juist omdat het 3 jaar geleden allemaal in 1x lukte hadden ook de artsen nu wel een zwangerschap verwacht en de arts heeft ook heel duidelijk gezegd dat ze er geen verklaring voor hebben. We hebben ervoor gekozen om de derde poging ook nog te gaan doen maar dan wel pas na onze zomervakantie. Het fijne was dat ze meteen een datum voor ons in kon plannen en nu hebben we op 3 augustus onze nieuwe punctie datum staan. Lekker nog ver weg en daarom zijn er nog geen zenuwen. Het voelt heel prettig dat we eerst leuke dingen op het programma hebben staan en dat we naar de laatste poging toe kunnen groeien. Het is goed zo en ondertussen genieten we enorm van de 2 pukken die we al hebben!!

12 juli; Inmiddels zijn we terug van onze vakantie in zuid Frankrijk. We hebben het heerlijk gehad maar ik ben er wel ziek geworden. Kreeg koliekpijnen in de galstreek en wrs heb ik nu last van galstenen en ik ben door de huisarts doorgestuurd naar de internist. We hebben noodgedwongen nu onze laatste ICSI uitgesteld tot dat we meer weer weten wat er met mij gaat gebeuren. Ik vind het erg moeilijk, we hadden ons er helemaal nu op ingesteld en waren er helemaal klaar voor. Nu kan het nog wel weer 3-4 maanden of langer gaan duren voor we aan de laatste poging beginnen.

12 september 2007:

We zijn nu ruim een jaar verder nadat we onze laatste ICSI poging zouden doen.

Mijn galsteen- operatie heeft dermate veel complicaties gegeven dat ik het bijna niet overleefd had. Nu een jaar na de operatie ben ik nog niet helemaal de oude, vooral mijn energie laat me vaak in de steek.

We hebben ervoor gekozen om onze laatste ICSI poging niet meer te doen, we hebben 2 gezonde lieve kinderen en ik leef ook nog. Vooral Edwin had er veel moeite mee om alle risico's rond een ICSI behandeling weer op te zoeken nadat hij mij bijna dood heeft zien gaan, ik geef hem geen ongelijk en ik begin er nu ook aan te wennen dat ons gezinnetje nu dan compleet is. Soms denk ik wel terug en had ik zoiets van als we de laatste poging nou toch eerder hadden gedaan was het dan wel gelukt? Een derde kindje was iets waar ik erg naar verlangde maar ik heb nu wel geleerd en weer gezien hoeveel een goede gezondheid betekent!!

Liefs, Barbara