familiesnel
5 januari 2004

Al heel vroeg moeten we in het ziekenhuis zijn om bloed te laten prikken, wat een zenuwen gieren er door mijn lijf zeg. Als we hier de deur dicht trekken realiseer ik me heel goed dat als ik weer thuis kom 2 kleine baby's meekomen.

Om half 7 lopen we het ziekenhuis in, er moest nog extra bloed afgenomen worden ivm antistoffen in mijn bloed. Wat zal deze dag lang gaan duren denk ik nog, de verwachting was dat we pas rond 11 uur aan de beurt zijn en ik ben al nuchter vanaf 12 uur vannacht. Rustig aan pakken we wat spullen uit en dan is het wachten. Tegen half 9 komt de verpleegkundige alles klaar leggen, ze denkt dat we wel eerder aan de beurt zijn en ik krijg alvast een OK jasje aan en een blaascatheter. Rond 9 uur is het tijd om naar beneden te gaan en alles begint te kriebelen, nu gaan we alles echt beleven!

Op de holding krijg ik een infuus en wordt er eerst extra vocht toegediend omdat de ruggenprik een bloeddruk daling kan veroorzaken. Ik weet nog dat ik dacht 'laat dit maar even duren dan hoef ik nog niet naar de OK'. Ik aai nog eens extra over mijn buik en hou stevig Edwin zijn hand vast want ik lig te trillen als een rietje. Dan is het tijd en ik word eerst alleen meegenomen om op de OK aangesloten te worden aan alle apparatuur. Wat een mensen zijn daar bezig, allemaal voor mij en onze twee kleintjes. Als de anesthesist wordt geroepen is Edwin er ook gelukkig want zonder hem onderga ik echt die ruggenprik niet. Die valt mee, ik voel er weinig van en vraag me af waarom ik daar zo tegenop zag. De verdoving werkt meteen en als ik lig worden allerlei doeken over me heen gelegd en zie ik niks meer. Als de gynaecoloog vraagt aan de anesthesist of hij mag beginnen denk ik nog....'nou wacht maar even want ik kan mijn voeten nog bewegen' maar 2 seconden later word ik weer afgeleid en zegt de anesthesist dat de gynaecoloog al begonnen is. Ik voel helemaal niks, dat is raar. Edwin geeft ondertussen het fototoestel af aan iemand van het OK personeel en even later vraag ik aan Edwin of die jongens wel foto's maken want ze zijn alleen maar het fototoestel van ons aan alle kanten aan het bewonderen. Achteraf leek dat maar zo want we hebben heel veel prachtige foto's van de operatie als aandenken. Edwin kletst wat tegen me en samen wachten we in spanning of het allemaal wel goed zou gaan.

Dan hoor ik dat er vruchtwater wordt weggezogen en voel ik veel getrek aan mijn buik maar het duurt even voor de eerste baby wordt geboren. De eerste ligt immers in stuitligging, maar dan ineens hoor ik een klein kreetje.......dat moet ons jongentje zijn.....verder is het stil en hoor ik geen baby. De gynaecoloog hoor ik tegen iemand zeggen dat het geen kleintje is, hoe kan dat nou want de eerste baby was toch de kleinste van het stel?

Van te voren was er wel tegen mij gezegd dat de baby's eerst meegenomen zouden worden naar de kinderarts voordat ik ze te zien zou krijgen maar nu zag ik niks en hoorde ik niks totdat ik voor mijn gevoel een flink tijdje later pas een flink gehuil uit de kamer achter mij hoorde komen. Edwin bleef nog bij mij en ik weet nog dat ik een zoen van hem kreeg maar verder ging er veel aan mij voorbij. Wat voelde ik een spanning wegzakken, ik lag met mijn ogen dicht even te genieten van het moment dat ik nu echt mama was geworden. Dan ineens wordt er weer tegen mij gezegd dat ze op mijn buik gaan drukken, de tweede baby ligt erg hoog en komt er ook niet zomaar uit. Op het moment dat de tweede baby word geboren hoor ik een boel gekrijs, dat is meteen goed denk ik, dat moet onze dochter zijn en ja de gynaecoloog roept 'dit is een meisje!'.

Edwin wordt door de verpleegkundige geroepen dat hij bij zijn nieuwe kroost moet gaan kijken, ik zie aan hem dat hij niet goed weet of hij nu bij mij moet blijven of niet. Ga maar gauw zeg ik nog tegen hem, en dan lig ik daar even helemaal alleen tussen zoveel mensen die bezig zijn met mij en de kinderen. De gynaecoloog vraagt nog aan me of het klopt een jongen en een meisje want hij wist dat wij de geslachten wisten, ja zei ik nog dat klopt en verder weet ik geen woord meer uit te brengen.

Even later komt Edwin terug en hij heeft een baby bij zich, 'dit is Marijn' zegt hij en ik voel een klein warm hoofdje dicht bij mijn gezicht. Wat is hij groot en wat een huidsmeer zie ik nog! Ik geef hem een dikke kus en zeg hem gedag, wat is dit geweldig! Dan wordt Edwin weer weggeroepen want hij moet de navelstreng van Nienke nog doorknippen. Een van de jongens van de anesthesie houdt Marijn dicht bij me vast en dan komt Edwin met de tweede baby. 'Hier is Nienke', je dochter zegt hij. Nog zo'n grote baby, zij is groter dan Marijn maar zit nog meer onder het huidsmeer. Wat voel ik me gelukkig, en Edwin om me heen en onze 2 kids waar we zo hard voor gewerkt hebben, dit is geweldig!

Als ik de kleintjes even heb kunnen bewonderen gaan ze reiscouveuse in omdat het nogal koud is op de OK, samen met Edwin gaan zij naar de recovery om daar gewogen te worden. Het is raar dat zij weggaan en ik achterblijf, als mijn wond is gesloten en ik weer in mijn bed lig word ik naar de recovery gebracht. De verpleegkundige doet lekker het gordijn een stuk dicht en laat ons genieten van ons verse gezinnetje. Er staat een telefoon en als we willen mogen we bellen, natuurlijk willen we dat!

Edwin zijn moeder (Anje) heeft de grote primeur, omdat zij op de kraamafdeling werkt kan zij na ons telefoontje komen kijken bij haar klein kinderen op de recovery. Als Anje even bij ons is legt zij de kleintjes bij mij in bed en gaat Nienke als eerste aan de borst. Het mooie van twee kinderen is dat je alles twee keer voor het eerst kan beleven en zo geniet ik net zo weer als Marijn aan de borst gaat.

Tegen half 1 's middags ben ik weer op mijn eigen kamer en verzorgd Anje onze kids en kleedt ze aan, als dat allemaal klaar is en ik verzorgd ben bellen we mijn ouders en Edwin zijn vader op dat ze kunnen komen kijken en Edwin belt de rest van de familie en vrienden dat de kleintjes geboren zijn.

Als de opa's en oma's en mijn zusje er zijn voel ik me trots maar ontzettend moe, wat een spanning valt er weg en ik merk dat er heel veel van alle indrukken en vragen van onze ouders langs me heen gaan.

Ik wil heel graag onze kids aan iedereen showen maar dat moet maar later, ik voel me trots, ben moeder maar nu vooral erg moe.